Willa Atma - Zakopane

W drewnianej willi z gankiem i werandą działa bardzo interesujące Muzeum Karola Szymanowskiego.Wprawdzie Szymanowski mieszkał przy Kasprusiach tylko sześć lat (1930-1936), ale zarówno sława i klimat Atmy, jak i zgromadzone w niej pamiątki powodują, że właśnie to miejsce nad szemrzącym potokiem Młyniska związano z kompozytorem ściślej niż jakiekolwiek inne.
Nazwę domu wymyśliły dwie mieszkające tu przed Szymanowskim pensjonariuszki, siostry filozofki - pochodzące z sanskrytu słowo „atma" oznacza spokój duszy, nirwanę. Zwiedzając cztery pomieszczenia muzealne, można się zgodzić, że nazwa jest adekwatna - panuje tu harmonia i spokój, o ile nie ma zbyt wielu zwiedzających. W pierwszym pokoju za szatnią, gdzie mieszkał niegdyś służący kompozytora, urządzono wystawę fotografii dotyczących losów Karola Szymanowskiego, od dzieciństwa po ostatnie chwile. W następnej sali z fortepianem marki Seiler, w której odbywają się koncerty i spotkania, zebrano fotografie znajomych i przyjaciół kompozytora, z których wielu było związanych z Zakopanem. Widać twarze Makuszyńskiego, Witkacego, Kasprowicza, Iwaszkiewicza i wielu innych. Na ścianie z oknami zwraca uwagę portret Eugenii Dunin-Borkowskiej autorstwa Witkacego. Jednak bardziej ciekawe wydają się dwie następne izby o wystroju sprzed 60 lat 

Galeria Władysława Hasiora - Zakopane

Mieszcząca się w starej leżakowni galeria nie ma nic wspólnego z tradycyjnym muzeum. W osobach nieobytych ze sztuką awangardową to kłębowisko obrazów oraz wykonanych z rozmaitych materiałów rzeźb i konstrukcji może wywołać niepokój - dzieła „maga wyobraźni" Władysława Hasiora zdają się żyć własnym życiem.

Wnętrze galerii jest chłodne jak kaplica, wielopoziomowe jak pokład statku i wysokie niczym ściany palmiarni. Zwiedzającym towarzyszy niepokojąca muzyka, podobna do chorałów gregoriańskich. Z góry patrzą twarze madonn, potworów, dzieci i znajomych Hasiora, wkomponowane w kłębowiska tkanin i płócien. Na ścianach wiszą kolaże, na podłodze stoją rzeźby i konstrukcje.

Galeria Władysława Hasiora, ul. Jagiellońska 18b, śr.-sb. 11.00-17.30, nd. 9.00-15.00

Kościół parafialny Świętej Rodziny - Zakopane

Po lewej stronie Krupówek wznosi się neogotycki kościół parafialny Świętej Rodziny, do którego prowadzą szerokie kamienne schody. Często przesiadują na nich młodzi ludzie wyznaczający w tym miejscu spotkania, świątynia jest bowiem jednym z punktów orientacyjnych w mieście - łatwo do niej trafić dzięki zielonej wieży, widocznej nawet z odległych punktów Zakopanego. W 1899 r. na wieży zainstalowano czasomierz skonstruowany w praskiej firmie L. Heinz. Fundatorką była wdowa po Władysławie Matlakowskim. Zegar wskazywał astronomiczny czas lokalny, zwany zakopiańskim, spiesząc się 20 minut w stosunku do czasu uznawanego w pozostałej części Polski. Po dziewięciu latach został przestawiony, gdyż owa rozbieżność wywoływała nieporozumienia I zamieszanie wśród przyjezdnych. Po północnej stronie kościoła ustawiono kilka straganów z pamiątkami, góralskimi swetrami i skarpetami oraz oscypkami.
Inicjatorem powstania kościoła był ks. Józef Stolarczyk, a po jego śmierci dzido ukończył ks. Kazimierz Kaszelewski. Mówi się, że kamień, z którego zbudowano świątynię, to elekt pokuty wyznaczanej przez Stolarczyka męskiej części parafian. Prace, trwające 19 lat, zakończono w 1896 r. Architektem był Józef Pius Dziekoński z Warszawy. Budowla, która stanęła na gruntach odkupionych lub otrzymanych od zakopiańskich rodzin góralskich, przejęła funkcje kościoła parafialnego. W trakcie budowy trwały zacięte spory o wystrój wnętrza. Brał w nich udział także Stanisław Witkiewicz, proponujący rozwiązania w stylu zakopiańskim. Głównym oponentem był Edgar Kovatszwolennik stylu eklektycznego, opartego na ludowych motywach góralskich, tyrolskich i ruskich. W dyskusjach o wystroju zakopiańskiej fary uczestniczyli również inni artyści I rzemieślnicy. Współczesna, świątynia to efekt kompromisu.
Szerokimi schodami wchodzi się z ulicy na obszerny przykościelny plac, na którym stoi duży drewniany krzyż z koroną cierniową wykonaną w 1861r. z żelaza z kuźnickiej huty. Po lewej stronie, za kioskiem z wydawnictwami religijnymi kryje się kamienna grota Matki Boskiej z lourdes, wybudowana w 1958 r.

Do kościoła można wejść przez jedne z trojga drzwi od frontu wychodzącego na Krupówki lub przez boczne drzwi z prawej albo lewej strony. W 1923 r. w kościele Świętej Rodziny Stanisław Ignacy Witkiewicz wziął ślub z Jadwigą Unrug.W świątyni panuje półmrok, jednak przez witraże przenika wystarczająca ilość światła, by dostrzec, że w środku nie brakuje figur, obrazów, malowideł i geometrycznych ozdób. Kolory ścian wydają się jakby przydymione. Ciepłymi, żywymi elementami wystroju są intensywnie barwne witraże i migotliwe lampki.W świątyni panuje półmrok, jednak przez witraże przenika wystarczająca ilość światła, by dostrzec, że w środku nie brakuje figur, obrazów, malowideł i geometrycznych ozdób. Kolory ścian wydają się jakby przydymione. Ciepłymi, żywymi elementami wystroju są intensywnie barwne witraże i migotliwe lampki. Kaplice boczne przyciągają nie mniejszą uwagę niż ołtarz główny.

Najciekawsze miejsce w kościele to kaplica św. Jana Chrzciciela z 1899 r., ukryta z boku, po północnej stronie prezbiterium. Otwierana jest tylko na życzenie - należy się zgłosić w zakrystii, usytuowanej na końcu prawej, czyli południowej nawy.