Po lewej stronie Krupówek wznosi się neogotycki kościół parafialny Świętej Rodziny, do którego prowadzą szerokie kamienne schody. Często przesiadują na nich młodzi ludzie wyznaczający w tym miejscu spotkania, świątynia jest bowiem jednym z punktów orientacyjnych w mieście - łatwo do niej trafić dzięki zielonej wieży, widocznej nawet z odległych punktów Zakopanego. W 1899 r. na wieży zainstalowano czasomierz skonstruowany w praskiej firmie L. Heinz. Fundatorką była wdowa po Władysławie Matlakowskim. Zegar wskazywał astronomiczny czas lokalny, zwany zakopiańskim, spiesząc się 20 minut w stosunku do czasu uznawanego w pozostałej części Polski. Po dziewięciu latach został przestawiony, gdyż owa rozbieżność wywoływała nieporozumienia I zamieszanie wśród przyjezdnych. Po północnej stronie kościoła ustawiono kilka straganów z pamiątkami, góralskimi swetrami i skarpetami oraz oscypkami.
Inicjatorem powstania kościoła był ks. Józef Stolarczyk, a po jego śmierci dzido ukończył ks. Kazimierz Kaszelewski. Mówi się, że kamień, z którego zbudowano świątynię, to elekt pokuty wyznaczanej przez Stolarczyka męskiej części parafian. Prace, trwające 19 lat, zakończono w 1896 r. Architektem był Józef Pius Dziekoński z Warszawy. Budowla, która stanęła na gruntach odkupionych lub otrzymanych od zakopiańskich rodzin góralskich, przejęła funkcje kościoła parafialnego. W trakcie budowy trwały zacięte spory o wystrój wnętrza. Brał w nich udział także Stanisław Witkiewicz, proponujący rozwiązania w stylu zakopiańskim. Głównym oponentem był Edgar Kovatszwolennik stylu eklektycznego, opartego na ludowych motywach góralskich, tyrolskich i ruskich. W dyskusjach o wystroju zakopiańskiej fary uczestniczyli również inni artyści I rzemieślnicy. Współczesna, świątynia to efekt kompromisu.
Szerokimi schodami wchodzi się z ulicy na obszerny przykościelny plac, na którym stoi duży drewniany krzyż z koroną cierniową wykonaną w 1861r. z żelaza z kuźnickiej huty. Po lewej stronie, za kioskiem z wydawnictwami religijnymi kryje się kamienna grota Matki Boskiej z lourdes, wybudowana w 1958 r.
Do kościoła można wejść przez jedne z trojga drzwi od frontu wychodzącego na Krupówki lub przez boczne drzwi z prawej albo lewej strony. W 1923 r. w kościele Świętej Rodziny Stanisław Ignacy Witkiewicz wziął ślub z Jadwigą Unrug.W świątyni panuje półmrok, jednak przez witraże przenika wystarczająca ilość światła, by dostrzec, że w środku nie brakuje figur, obrazów, malowideł i geometrycznych ozdób. Kolory ścian wydają się jakby przydymione. Ciepłymi, żywymi elementami wystroju są intensywnie barwne witraże i migotliwe lampki.W świątyni panuje półmrok, jednak przez witraże przenika wystarczająca ilość światła, by dostrzec, że w środku nie brakuje figur, obrazów, malowideł i geometrycznych ozdób. Kolory ścian wydają się jakby przydymione. Ciepłymi, żywymi elementami wystroju są intensywnie barwne witraże i migotliwe lampki. Kaplice boczne przyciągają nie mniejszą uwagę niż ołtarz główny.
Najciekawsze miejsce w kościele to kaplica św. Jana Chrzciciela z 1899 r., ukryta z boku, po północnej stronie prezbiterium. Otwierana jest tylko na życzenie - należy się zgłosić w zakrystii, usytuowanej na końcu prawej, czyli południowej nawy.
Posty
